صفحه اصلی / احادیث / خرابی دنیا با عقل

خرابی دنیا با عقل

 

  • خرابی دنیا با عقل

 

امام حسن عسکری (ع) فرمود :

لَو عَقَلَ أهلُ الدُّنيا خَرِبَتْ .

اگر اهل دنيا راجع به دنیا تعقل وتفکر می کردند  ونتیه دنیایی آن را درک می کردند دنيا ويران مي شد  .                                                                                    (منتخب ميزان الحكمة، ص۲۵۰)

شر کوتاه:

یعنی اگرتعقل کنند و بیاندیشند خواهند دید که دنیا بازیچه است، مایه فریب انسان است ، سجن وزندان مومن است ، مایه بزرگترین غم است ، خوار وحقیر است، خانه بلاء است ، عمرش کوتاه است ، زوال پذیر است ، پل ومعبر است ودهها نقیصه دیگری که اگر اهل دنیا با تعقل  وتفکر به آن می رسیدند دنیا خراب می شد .

چون حاضر نبودند برای دنیا کار کنند ، نه زاد و ولد می نمودند ، نه ساخت وساز داشتند ، نه کشت وزرع داشتند و نه صنعت وفن آوری داشتند وخلاصه همه چیز را کنار می گذاشتند و در نتیجه دنیا با این  بی توجهی ها  خراب و ویران می شد .

البته می دانیم که این نقیصه ها برای ” اهل دنیا”  مایه گریز از دنیااست  نه ” اهل آخرت” . اما اهل آخرت چون  از دنیا حداکثر استفاده را برای آخرت  می نمایند   ودنیا برای اهل آخرت  مزرعه آخرت ومتجر اولیاء الله است وآخرت خود را در همین دنیا می سازند رفتار شان به گونه یی هست که موجب آبادانی دنیا می شود .

زیرا کار در دنیا را لازم می شمارند چون اگر کار نکنند آخرت خراب می شود . لذا با توجه به پاداش زاد  و ولد ، ازدواج وهمسر داری  وبا عنایت به پاداش عظیم کشاورزی  ، دامداری ، باغداری ،آبادانی و احیاء موات  ، تجارت وکاسبی وکَلّ وسربار جامعه نبودن ودر خدمت دیگران بودن  گره ومشکلات شان را حل کردن وامثال آن به ناچار دنبال کار وتلاش می روند ودر سایه این کار وتلاش علاوه برآباد شدن آخرت  دنیا هم آباد می شود . پس تعقل اهل دنیا موجب خرابی دنیا است نه تعقل اهل آخرت چون تعقل اهل آخرت دنیا را آباد می کند.

درباره admin

این مطالب را نیز ببینید!

آداب قبل از خواب

آداب قبل از خواب تلاوت سوره توحید سه بار صلوات بر پیامبر(ص) وپیامبران پیش از …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیامبرخدا در جواب کسی که پرسیده بود كدام یک از اعمال بافضيلت تر است؟ فرمود: اِطعَامُ الطَّعَامِ وَ اِطيَابُ الكَلَامِ. غذا دادن و سخن پاکیزه گفتن. (وسائل ، ج24، ص289، باب 26)