اندیشه بنان موسسه فرهنگی
تزویج فرزند به ویژه تزویج دختر از وظایف پدر است. قطعاً از عوامل مؤثر در تربیت، همین تزویج است. جوانی که ازدواج نکند بستر انحراف و فساد برای او فراهم است و اگر فاسد شود نقض غرض است. زیرا آن همه وظائفی که تا کنون برای پدر نسبت به فرزند بر شمردیم برای رشد و صلاح و تربیت فرزند بود. حال اگر ازدواج صورت نپذیرد همه آن زحمات هدر میشود و همه آن سرمایهها یک جا تباه میگردد.
از این رو، پدر که تربیت فرزند بر عهده او است، ازدواج هم بر عهده او نهاده شد و او موظف و ملزم شد که حتماً این کار را انجام دهد و اگر چنین نکند نه تنها معصیت نموده بلکه در گناه فرزند هم شریک است.
پیامبر (ص) فرمود: مَن أدرَکَ لَهُ وَلَدٌ وَ عِندَهُ مایُزَوِّجُهُ فَلَم یُزَوِّجهُ فَأحدَثَ فَالإثمُ بَینَهُما. [۱]
هر کس که فرزندش به بلوغ برسد و او امکان ازواج داشته باشد اما ازدواجش ندهد و فرزند بخاطر عدم ازدواج مرتکب گناه شود هر دو گناهکار به شمار میآیند و پدر در گناه فرزند سهیم است.
آری اگر برای پدر امکان ازدواج فرزند باشد اما او کوتاهی کند قطعاً مؤاخذه میشود و قطعاً باید پاسخگو باشد.
ممکن است پدر، فقر و ناداری را بهانه کند و از این وظیفه سر باز زند اما خداوند رازق میفرماید: نکاح و ازدواج حتماً صورت پذیرد و من فقر و ناداری را با فضل خود جبران میکنم.
وَأنکِحُوا الأیامی مِنکُم وَالصّالِحینَ مِن عِبادِکُم وَ إمائِکُم إن یَکُونُوا فُقَراءَ یُغنِهِمُ اللهُ مِن فَضلِهِ وَ اللهُ واسِعٌ عَلیمٌ. [۲]
عزبهای خود وعزبهای شایسته، چه از جنس عبد وچه از أمه (کنیز) را ازدواج دهید. اگر فقیر باشند خداوند از فضل خود آنان را بی نیاز میکند و خداوند گشایش بخش دانا است.
در یک روایت دیگر: پیامبر(ص) دستور به تزویج عزبها را میدهد. آنگاه منافع آن را بر میشمارد و میفرماید:
زَوِّجُوا أیاماکُم فَإنَّ اللهَ یُحَسِّنُ لَهُم فی أخلاقِهِم وَ یُوَسِّعُ لَهُم فی أرزاقِهِم وَ یَزیدُهُم فی مُرُوّاتِهِم. [۳]
عزبهای خود را همسر دهید چرا که خداوند متعال در سایه آن اخلاقشان را نیکو و در روزیشان گشایش و بر مروت و مردانگی شان میافزاید.
این نشان میدهد که ازدواج نقش مهمی را در تربیت و حسن ادب و رفتار، ایفاء میکند. پدری که در پرورش کودک و حسن ادب و رفتار او آن همه تلاش نمود، لازم است آن را با ازدواج تکمیل و ماندگار کند.
[۱]– مکارم شیرازی، تفسیر نمونه – ج۱۴- ص۴۶۳
[۲]سورهنور – آیه ۳۲
[۳]مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار – ج۱۰۳ص۲۲۲
