صفحه اصلی / احادیث / چرایی حُرمت شرک در کلام حضرت صدیقه طاهره(س)

چرایی حُرمت شرک در کلام حضرت صدیقه طاهره(س)

 

 

  • چرایی حُرمت شرک در کلام حضرت صدیقه طاهره(س)

حضرت فاطمه (س) :

وَ حَرَّمَ اللّه الشِّرْکَ إخْلاصاً لَهُ بِالرُّبُوبِیَّةِ. (ریاحین الشّریعة، ج ۱، ص ۳۱۲. )

و خداوند متعال حُرمت شرک را برای اخلاص در توحید و بزرگی وپروردگاری قرار داد.

شرک یعنی برای خدا شریک قائل شدن فرقی نمی کند که این شرک اعتقادی باشد ویا عملی .

البته شرک اعتقادی پلید است وقابل بخشش نیست اما شرک عملی پلید نیست وقابل عفو و بخشش است

وبه عبارتی شرک چهار قسم است شرک در خالقیت وشرک در صفات الهی وشرک در طاعت وشرک در عبودیت .

شرک در خالقیت این است که گقته شود خداوند در آفرینش عالم دارای شریک بود  .

شرک در صفات یعنی اینکه صفات ذات را جدای از ذات دانستن  .

وشرک در طاعت یعنی آنکه غیر خدا را اطاعت نمودن واز او فرمان بردن .

وشرک در عبودیت یعنی غیر خدا را پرستیدن .

اصولا اهل شرک در سه تای آخر مشرکند ودربند اول دارای توحیدند . زیرا  مشرکان خود اعتراف به توحید در خالقیت دارند .

وَلَاِن سَئِلتَهُم مَن خَلَقَ السَّماواتِ وَالاَرضَ  لَیَقُولُنَّ اللهُ . (سوره لقمان ، آیه ۲۵)

اگر از مشرکین به پرسی که چه کسی آسمان وزمین را آفرید قطعا خواهند گفت خدا .

کُمَیت بشر در توحید ذاتی وتوحید در خالقیت لنگ نیست بلکه لنگی او در توحید اقسام بعدی است .یعنی بشر همواره در در طاعت وربوبیت وامثال آن گرفتار بود .

لذا حضرت زهرا (س) به تو حید در ربوبیت می پردازد ونفی شرک را در در نفی شرک ربوبی می داند .

یعنی بشر شرک در خالقیت ندارد بلکه مهمترین شرک همان شرک ربوبی است وخداوند چنین شرکی را حرام وممنوع کرد تا توحید ربوبی خالص وزلال ودست نخورده باقی بماند .

وبدین جهت  فاطمه زهرا (س)فرمود:

وَ حَرَّمَ اللّهُ الشِّرْکَ إخْلاصاً لَهُ بِالرُّبُوبِیَّةِ.

و حُرمت شرک را برای اخلاص در توحید و  وحدانیت در ربوبیت وپروردگاری  قرار داد.

درباره admin

این مطالب را نیز ببینید!

آداب قبل از خواب

آداب قبل از خواب تلاوت سوره توحید سه بار صلوات بر پیامبر(ص) وپیامبران پیش از …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیامبرخدا در جواب کسی که پرسیده بود كدام یک از اعمال بافضيلت تر است؟ فرمود: اِطعَامُ الطَّعَامِ وَ اِطيَابُ الكَلَامِ. غذا دادن و سخن پاکیزه گفتن. (وسائل ، ج24، ص289، باب 26)