پرهیز از ناچیز شمردن امانت

• پرهیز از ناچیز شمردن امانت

امام على (عليه السلام) در نامه اى به يكى از كارگزاران خود كه براى جمع آورى زكات فرستاده بود  فرمود :

… وَ مَنِ اسْتَهَانَ بِالْأمَانَةِ وَ رَتَعَ فِى الْخِيَانَةِ وَ لَمْ يُنَزِّهْ نَفْسَهُ وَ دِينَهُ عَنْهَا فَقَدْ أَحَلَّ بِنَفْسِهِ الذُلَّ وَ الْخِزْيَ فِي الدُنْيا وَ هُوَ في الاْخِرَةِ أذَلُّ وَ أخْزَى. وَ إنَّ أعْظَمَ الخِيانَةِ، خِيَانَةُ الأُمَّةِ، وَ أفْظَعَ الْغِشِّ غِشُّ الأئِمَّةِ. والسلامُ.

آن كس كه امانت را خوار وسبک انگارد و از سر خیانت به چرای  اموال مردم به پردازد وخود و دین خويش را از خيانت كارى  پاكيزه نگرداند خواری ورسوایی خود را در همین دنیا مباح و روا شمرده و در عالم آخرت خوارتر و ذليل تر خواهد شد.

قطعا بزرگ ترين خيانت  خيانت به ملت است و زشت ترين دغل كارى، دغل كارى با پيشوايان است.  والسلام.  (نهج البلاغه، نامه ۲۶ )