اندیشه بنان

دوست نوعی خویشاوند است
امام باقر (ع): صُحبَهُ عِشرینَ سَنَهً قَرابَهٌ . (تحف العقول ، ج۲، ص۲۲)
رفاقت بیست ساله نوعی خویشاوندی است .
خویشاوندی پیوندی فطری ودرونی است ، خویشاوندی پیوند استواری است که در نهاد شان تعبیه شده ودر سرشت شان عجین گردید . اقرباء وخویشان همه شان به نحوی پیوند ذاتی ودرونی دارند.
اما پیوند دوستی پیوند عارضی است ، پیوندی است که ریشه در عمق ندارد بل ریشه در دیدار مکرر ومستمر دارد . یعنی دو نفر بیگانه که به هم می رسند وتصمیم می گیرند که دایم با هم باشند وهمواره دیدار داشته باشند وهمنشین باشند به نحوی که روزانه یا هفته یی مکرر باهم باشند نشست داشته ویا همسفره وهم غذا وهمسفر وهمراه وهمبازی وهمنشین و هم کلام باشند .
که بر اثر تکرار واستمرار این مؤانست ومجالست ومعاشرت روح دوستی پدید می آید ودلها به هم گره می خورد وعلاقه به هم در دلها تثبیت می گردد .وارتباط قلبی با هم پیدا می کنند .
این ارتباط قلبی واین علاقه فیما بین را “پیوند دوستی” گویند . پس دوستی نوعی پیوند است اما پیوند عارضی ومصنوعی که از ارتباط مکرر ومستمر ریشه می گیرد ولکن پیوند خویشاوندی پیوند اصلی وفطری وذاتی است که ریشه در ذات وسرشت وجان وقلب دارد .
بله همین دوستی که پیوندش عارضی است اگر به بیست سال وبیشتر برسد دیگر عارضی نیست بلکه در جان وجوهره شان نفوذ کرده وبه نوعی در نهاد شان ریشه دوانده به نحوی شبیه پیوند خویشاوندی می شود.
اینجا است که امام می فرماید : پیوند دوستی بیست ساله نوعی خویشاوندی است چرا که این پیوند بخاطر استمرار وگذشت زمان در جان شان نهادینه شده ودر واقع حالت “طبیعت ثانویه” می یابد .