اندیشه بنان

• حق همسایه

 

امام سجاد (عليه السلام) فرمود:

أَمّا حَقُّ جارِكَ فَحِفظُهُ غائِباً وَ إِكرامُهُ شاهِداً وَ نُصرَتُهُ إِذا كانَ مَظلوماً و َلا تَتَّبِع لَهُ عَورَةً فَإِن عَلِمتَ عَلَيهِ سوءً سَتَرتَهُ عَلَيهِ وَ إِن عَلِمتَ أَنَّهُ يَقبَلُ نَصيحَتَكَ نَصَحتَهُ فيما بَينَكَ و َبَينَهُ وَ لا تُسَلِّمهُ عِندَ شَديدَةٍ وَ تُقيلُ عَثرَتَهُ وَ تَغفِرُ ذَنبَهُ وَ تُعاشِرُهُ مُعاشَرَةً كَريمَةً.

حق همسايه ات اين است كه درغياب او آبرويش را حفظ كنى و در حضورش او را احترام نهى. اگر به او ظلمى شد ياريش رسانى، دنبال عيبهايش نباشى، اگر بدى از او ديدى بپوشانى، اگر بدانى نصيحت تو را مى پذيرد او را در خفا نصيحت كنى، در سختى ها رهايش نكنى، از لغزشش درگذرى، گناهش را ببخشى و با او به خوبى و بزرگوارى معاشرت كنى.

(خصال ، ج۲ ، ص ۵۶۹ )

 

• حقوق همسایه از زبان پیامبر(ص)

پیامبرخدا (صلى الله عليه و آله) –  در جواب سئوال خودش که از مخاطبان پرسیده بود: اَتَدرُونَ ماحَقُّ الجارِ؟ آیا می دانید حق همسایه چیست ؟ آنها گفتند نه –  فرمود:

إنِ اسْتَغاثَكَ أغَثْتَهُ  وَ إنِ اسْتَقْرَضَكَ أقْرَضْتَهُ  وَ إنِ افْتَقَر عُدْتَ علَيهِ  وَ إنْ أصابَتْهُ مُصيبَةٌ عَزَّيْتَهُ  وَ إنْ أصابَهُ خَيرٌ هَنَّأتَهُ  وَ إنْ مَرِضَ عُدْتَهُ  وَ إنْ ماتَ اِتَّبَعتَ جَنازَتَهُ  وَ لا تَسْتَطِلْ عَلَيهِ  بِالبِناءِ فتَحْجُبَ عَنهُ الرِّيحَ إلاّ بإذنِهِ  وَ إذا اشْتَرَيتَ فاكِهَةً فَأهْدِ لَهُ  فَإنْ لَم تَفْعَلْ فَأدْخِلْها سِرّاً  وَ لا تُخْرِجْ بِها وُلْدَكَ تَغيظُ بها وُلْدَهُ  وَ لا تُؤْذِهِ  بِرِيحِ قِدْرِكَ إلاّ أنْ تَغرِفَ لَهُ مِنها .

از حقوق همسایه این است که اگر پناه خواست  به او پناه دهی  واگرقرض خواست به او قرض دهی   واگرفقیر شد به او توجه ومساعدت کنی  واگرمصیبتی دید به او تسلیت گویی واگر خیری به او رسید تبریک وتهنیت گویی.

واگربیمار شد عیادتش بروی واگرفوت نمود در تشییع جنازه اش شرکت کنی ودرساخت ساختمان  بنا را بلندتر از ساختمان او نسازی تا مانع ورود باد به ساختمان او شود مگر با اجازه او .

واگر میوه یی خریدی به او هم اهداء کنی واگر نمیتوانی به او میوه بدهی پس میوه را  پنهانی وارد خانه ات کن تا او نبیند و بچه ات را همراه میوه  بیرون نفرست تا بچه اش به بیند غیظ کند وناراحت شود وبوی غذای دیگت او را نیازارد مگرآنکه از آن غذا چیزی  به او عطا کنی .

(مسكّن الفؤاد ، ص ۱۰۵ )