صفحه اصلی / احادیث / امام زمان (عج)به چه استنادی حکم می کند؟

امام زمان (عج)به چه استنادی حکم می کند؟

 

امام زمان (عج)به چه استنادی حکم می کند؟

از امام عسکری (ع)

حسن بن ظريف گوید:

اِخْتَلَجَ فِي صَدْرِي مَسْأَلَتَانِ أَرَدْتُ اَلْكِتَابَ فِيهِمَا إِلَى أَبِي مُحَمَّدٍ (ع) فَكَتَبْتُ أَسْأَلُهُ عَنِ اَلْقَائِمِ (ع) إِذَا قَامَ بِمَا يَقْضِي وَ أَيْنَ مَجْلِسُهُ اَلَّذِي يَقْضِي فِيهِ بَيْنَ اَلنَّاسِ ؟

وَ أَرَدْتُ أَنْ أَسْأَلَهُ عَنْ شَيْ ءٍ لِحُمَّى اَلرِّبْعِ فَأَغْفَلْتُ خَبَرَ اَلْحُمَّى.

فَجَاءَ اَلْجَوَابُ سَأَلْتَ عَنِ اَلْقَائِمِ فَإِذَا قَامَ قَضَى بَيْنَ اَلنَّاسِ بِعِلْمِهِ كَقَضَاءِ دَاوُدَ (ع) لاَ يَسْأَلُ اَلْبَيِّنَةَ .

وَ كُنْتَ أَرَدْتَ أَنْ تَسْأَلَ لِحُمَّى اَلرِّبْعِ فَأُنْسِيتَ فَاكْتُبْ فِي وَرَقَةٍ وَ عَلِّقْهُ عَلَى اَلْمَحْمُومِ فَإِنَّهُ يَبْرَأُ بِإِذْنِ اَللَّهِ (إِنْ شَاءَ اَللَّهُ يا نارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاماً عَلى إِبْراهِيمَ )

عَلَّقْنَا عَلَيْهِ مَا ذَكَرَ أَبُو مُحَمَّدٍ (ع) فَأَفَاقَ وَ بَرِءَ .

دو مساله در خاطرم بود كه مي خواستم بحضرت ابي محمد امام عسکری عليه السلام نامه بنويسم و بپرسم، سپس نامه نوشتم و راجع به حضرت قائم (عليه السلام) پرسيدم كه چون قيام كند، چگونه داوري كند و دادگستري او در ميان مردم در كجاست؟ و مي خواستم راجع به معالجه تب ربع(كه يك روز مي گيرد و دو روز نمي گيرد)سوال كنم، ولي فراموش كردم.

جواب آمد كه در باره حضرت قايم پرسيدي، چون او قيام كند به علم و يقين خود داوري كند، چنان كه داود (عليه السلام) داوري مي كرد و گواه نخواهد و ميخواستي راجع به تب ربع هم بپرسي ولي فراموش كردي. اين آيه را بر كاغذي بنويس و بر تب دار بياويز  به اذن خدا بهبودي يابد  ان شا الله: ( يا نارُ كُوني بَرداً وَ سَلاماً عَلي اِبراهيمَ ) آنچه ابو محمد فرمود نوشتم و به او آويختم  بهبودي يافت. ( بحارالانوار ، ج۵۰ ، ص۲۶۴)

درباره admin

این مطالب را نیز ببینید!

آداب قبل از خواب

آداب قبل از خواب تلاوت سوره توحید سه بار صلوات بر پیامبر(ص) وپیامبران پیش از …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیامبرخدا در جواب کسی که پرسیده بود كدام یک از اعمال بافضيلت تر است؟ فرمود: اِطعَامُ الطَّعَامِ وَ اِطيَابُ الكَلَامِ. غذا دادن و سخن پاکیزه گفتن. (وسائل ، ج24، ص289، باب 26)